donderdag 18 april 2019

Earth hour

Earth Hour (in Nederlandstalige gebieden ook bekend als Het Uur der Aarde) is een internationaal evenement dat huishoudens en bedrijven oproept om de verlichting en andere elektrische apparatuur in hun huis voor 1 uur te doven. Het evenement vindt elk jaar eind maart plaats, in het weekeinde, waarin de Zomertijd ingaat.

Sinds enkele jaren organiseert Ronny die laatste donkere avond de Earth hour tocht, om de lente-temperaturen te combineren met een een deftig uur voor een rit in het donker.
De Earth Hour tocht is een vaste waarde op mijn kalender geworden.

Ik hou ervan om 's avonds rond te rijden met de WAW, als de mensen verdwenen zijn en enkel de rust van de nacht overblijft. Naar het schijnt is de rit ook de moeite om overdag te rijden, want veel hebben we er niet van gezien :-)

zondag 10 maart 2019

Een geluk bij een ongeluk

Het was bijna de laatste winterrit van het seizoen, toen ik eindelijk de moed had om weer een keertje mee te rijden met mijn collega's van de Wielertoeristen Blosom Meerbeek. Niet met mijn koersfiets, daarvoor was het nog véél te koud!

's Winters mag ik met de WAW achteraan bollen als bezemwagen. Lekker warm in mijn bakje toekijken hoe de anderen verkleumen in de snijdende wind :-)
Onze vaste route gaat langs de vaart Leuven-Mechelen, om dan langs de oevers van de Nete een sprintje te trekken naar Duffel, waar café De Pelikaan de beste warme chocomel serveert.
We rijden dan terug langs de Dijle, waar een van de koersfietsen lek rijdt.

Vervangen van een lekke band, er zijn ergere omstandigheden.

We vervolgen onze weg langs de Dijle tot Muizen, en dan gaat het weer terug naar de vaart.
Bovenop de brug over de Dijle hoor ik vooraan plots een hard lawaai, en merk dan dat mijn voorste tandwiel doorslipt. Ik heb nog een behoorlijke vaart, dus kan van de brug naar beneden bollen tot aan een rustiger plekje om te stoppen.

Etienne had het voorste tandwiel net nog vervangen, het kan dus niet versleten zijn. Maar wat is het dan wel?
De neus moet eraf, niets aan te doen. Gelukkig ben ik niet alleen, en heb ik hulp genoeg. Het is al snel duidelijk: de kettingbuis vooraan is losgekomen, en hangt over het tandwiel. Zo werkt het natuurlijk niet!

Wat klopt er niet?

Bij ligfietsen wordt er vaak gebruik gemaakt van kettingbuizen: sterke kunststof buizen om de ketting te geleiden, en om de rijder (en zijn kleding) te beschermen. De ketting van de WAW is zelfs drie keer zo lang als een gewone fietsketting. De trapas staat helemaal vooraan en het aandrijftandwiel helemaal achteraan. De ketting loopt dus over kettinggeleiders (tandwieltjes) en door kettingbuizen waar nodig. Het is een persoonlijke keuze, sommigen willen helemaal geen kettingbuizen, anderen wel.

De buis was behoorlijk beschadigd

Ik beslis om de buis er af te (laten) knippen. Ik heb enkel een klein kniptangetje bij me. Een van de fietsvrienden begint er direct aan. Dan passeert er een bereidwillige buurvrouw, die snel een aardappelmesje gaat halen. Even later is ze ermee terug, en nu gaat het een pak vlotter, op één twee drie is de buis doorgesneden.

Hulpverleners en ramptoeristen
Oké, de neus van de WAW gaat er weer op, en we kunnen verder. Ik ben heel blij dat ik dit toevallig nu voorhad, en niet wanneer ik alleen onderweg naar het werk ben in de regen. Het zou dan ook wel gelukt zijn, maar het is toch prettiger als je in gezelschap bent van mensen die altijd klaar staan om te helpen.

Terug op weg, en ik merk het direct: de WAW vliegt weer vooruit. Ze kunnen zeggen wat ze willen, maar een kettingbuis geeft weerstand. Punt.
Het ongelukje is snel verholpen onder een stralende lentezon, en de extra weerstand die ik de voorbije week voelde is weg!

Altijd een beetje onnozel doen...


zaterdag 23 februari 2019

Nooit waren we langer gescheiden...

Eind januari fietste ik de WAW naar EMVelomobiel voor de laswerken aan de gescheurde trapboom. Normaliter zou het op een week klaar moeten zijn, maar helaas bleek de lasser niet meer beschikbaar en moest Etienne op zoek naar iemand anders.
Zo werden het uiteindelijk 3 héél lange weken in de file naar Brussel.

Na meer dan 3 jaar velomobielen ben ik zo'n mietje geworden dat ik in de winter niet meer op een tweewieler kruip, en al zeker niet op een bukfiets. Eén keer heb ik de moed gehad om de E-bike van de dochter te lenen voor een ritje Brussel. 40 km moest de batterij toch wel aankunnen zeker. Niet dus, op het werk toegekomen had ik nog één blokje over van de 6, en geen lader meegenomen natuurlijk. Uiteindelijk is het allemaal goedgekomen, maar niet voor herhaling vatbaar.

Zaterdag 9 februari was het dan eindelijk zover. Ik mocht de WAW gaan halen!
De trapboom was gelast, en met nieuwe roulementjes in het achterwiel, nieuwe ketting en voorste tandwiel kon de WAW er weer even tegen. En Etienne had nog een extra kettingbuis vooraan toegevoegd. Bon, het zal wel properder zijn zeker.

Toen ik vertrok voelde ik toch wat extra weerstand en geluid. Of was het mijn (al zeer matige) conditie die na drie weken filerijden nu hélemaal verschrompeld was? Niet getreurd, ik fietste gauw naar Maasmechelen, waar ik kon aansluiten bij de traditionele Koudetenentocht van de Limburgse Liggers. De ravioli was al besteld, ik kon meteen de voeten onder tafel steken!
Het werd nog een heerlijke rit in een aarzelend lentezonnetje.
Even bij Rik langs, maar die was niet thuis.

Maar weet je wat ik éigenlijk nog de zaligste momenten vind van zo'n dagje met de WAW naar Limburg? De laatste uren van de terugrit.

Als het 's avonds donker is geworden en ik op een onchristelijk uur over verlaten straten en wegen peddel in mijn bakje, overvalt me een volmaakte rust. Het landschap glijdt rustig voorbij, ik fiets me warm, zonder me overdreven in te spannen. Zolang de batterijen (motor en licht) niet onverwacht leeg geraken is het puur genieten. Heerlijk toch?
Ergens onderweg stond een WAW te schitteren aan de kant van de weg met al zijn lichtjes, terwijl zijn eigenaar aan de overkant van de baan in het donkere veld... een plasje deed.

zondag 9 december 2018

Groot onderhoud

Mijn geliefde BMWAW had dringend nood aan een goed onderhoud. Mensen die me kennen, weten dat fietsonderhoud niet mijn favoriete bezigheid is, en dat ik er bepaald niet handig in ben.

De ketting en tandwielen mochten wel eens vervangen worden, en verder waren er kraakjes hier en daar, en kon een algemeen nazicht geen kwaad. De moeite dus om een uitstapje naar EMVelomobiel te plannen. In februari had ik al met Etienne kennisgemaakt toen ik bij een LILI-rit aan de start bleek te staan met 5 gebroken spaken. In plaats van de rit mee te doen, ben ik toen op het gemakje tot bij EMVelomobiel gefietst, en kon ik er met 2 nieuwe wielen weer even tegen.

De planning was: ongeveer 100 km naar Elen fietsen, paar uurtjes onderhoud (en batterijen laden) en dan weer naar huis peddelen. Het is toch iets spannender geworden. Op de heenweg was mijn eerste batterij al na 40 km leeg! Mijn route was ook niet optimaal, en uiteindelijk besloot ik dan maar een laadstop te houden bij een Brusselse wafel. Daar merkte ik dat mijn ene lader overleden was. De batterijen parallel opladen kon dus niet meer. Niet getreurd, de snellader deed het nog wel, en ik kon verder tot bij EMVelomobiel.

Om 14u15 kwam ik eraan, en kon een blauw kleurtje toevoegen aan de aanwezige DF's, Questen en Strada's.
De BMWAW werd al snel uitgekleed en aan het deskundig oog van Etienne onderworpen.
Eerst het goede nieuws: de ketting en tandwielen waren nog goed en moesten niet worden vervangen.
De ketting kon wel een likje olie gebruiken (of beter een oliebad, eigenlijk). Het siert Etienne dat hij dit niet op paternalistische toon zei, zoals veel fietsenmakers die me steeds weer proberen leren om zelf mijn ketting te smeren of -godbetert- een band te vervangen, terwijl ik er niet alleen te weinig kracht voor heb en er pijnlijke vuile handen van krijg, maar er vooral ontstellend slechtgezind van word, en daarom liever af en toe naar een fietsenmaker ga die mijn verwaarloosde driewieler de nodige aandacht wil schenken in ruil voor wat "goudstukken of koeien", zoals mijn dochter het pleegt uit te drukken.

Het viel me al een tijd op dat de trapas vooraan kraakte als ik meer kracht zette op de trappers, wat ik zoveel mogelijk vermeed, maar bij een lege batterij of een steile helling toch eens kon gebeuren. Al snel keek Etienne bedenkelijk, toen hij de oorzaak ontdekte. De middelste las van de trapboom was doorgescheurd aan de linkerkant. Vandaar het kraken als ik kracht zette (vooral links dan). De enige oplossing was om de trapboom volledig te demonteren, te laten lassen en weer te monteren. Dat leek me een onoverkomelijke en kostelijke zaak, maar dat viel reuze mee volgens Etienne. Fijn dat hij het ziet zitten! Dan moet ik de WAW wel een weekje missen, dat is niet voor vandaag dus.
Gescheurde lasnaad

Die middelste naad was niet het enige probleem. Ook de aansluiting bovenaan was links en rechts doorgescheurd. Vooraleer iemand denkt dat ik wel geweldig veel kracht moet hebben om de trapboom van de WAW langs alle kanten te doen scheuren: ik ben zeker niet de enige die dat heeft voorgehad, het schijnt toch een zwak puntje te zijn.
Gescheurd, links en rechts
Geen nood, er werd snel een aluminium plaatje op maat gemaakt ter versterking, zodat de bovenkant toch al bij mekaar gehouden werd.
De brokstukken werden verwijderd

en een prothese op maat gemaakt

Dan was het achterwiel aan de beurt. 8000 km geleden had een andere fietsenmaker me al eens gezegd dat er speling op zat en het moest worden vervangen. Dat was helemaal niet nodig volgens Etienne, enkel de roulementen hadden hun beste tijd gehad, en konden voor weinig geld worden vervangen. Ze waren ook verantwoordelijk voor het vervelende gekraak achteraan. Helaas had Etienne deze roulementjes niet in voorraad, gezien de WAW een 26" mountainbike-achterwiel heeft. Ook een bevriende fietsenmaker twee km verderop had ze niet liggen. De roulementjes kregen dan maar wat levensverlengende medicijnen toegediend (vet en liefde), in afwachting van een vervanging.

Het rechterwiel dan: één gebroken spaak werd vervangen, en het wiel weer mooi gericht:

Het linkerwiel was prima. De remmen en schokdempers werden ook nagekeken, alles werd waar nodig gesmeerd en gekuist.

Dan nog even de sporing nagekeken: het bleek dat de WAW 1 cm toespoor had, en dat was toch wat teveel van het goede. Even bijregelen en de voorwielen stonden weer mooi parallel.

Boutjes werden vastgedraaid, gewrichtjes gesmeerd, de BMWAW knorde tevreden bij de luxe-behandeling van vandaag.

En toen was het al 18u voorbij, en tijd om naar huis te fietsen. Het was nu echt al pikdonker en de buienradar zag er eentonig grijs uit. Met volle batterijen (ook die van de verlichting) kon ik er wel even tegen en begon aan de terugtocht. Eerst nog zonder dakje, omdat dit het uitzicht toch wat belemmert bij deze omstandigheden. Na een half uur natgeregend te zijn, heb ik het er toch maar opgezet. In donker regenweer geef ik de voorkeur aan verlichte (steen)wegen en besloot om mijn lot in handen van Google Maps te leggen. Toen die me na wat gekronkel door een woonwijk een donkere weg het bos in wilde sturen, heb ik ingegrepen, waardoor ik na 4 km nóg een keertje voorbij EMVelomobiel fietste.

Toch een nadeel van een ligfiets: met de lage zit heb je een slechtere kijk op de "structuur" van de weg. Zeker bij duisternis en regen is het moeilijk om onderscheid te maken tussen voetpad, fietspad, berm en goot. Met de beperkte breedte van de Belgische fietspaden en de obligate korte bochten rond bushaltes en bij kruispunten, wordt het daar redelijk lastig fietsen met een velomobiel.
Daarom was ik af en toe toch zo brutaal om me op de rijbaan van Koning Auto te begeven. Dat wordt niet altijd in dank afgenomen, getoeter en geflits was mijn deel, ook al deed ik nog zo mijn best om verlicht als een kerstboom een redelijke 40 km/h aan te houden.

Ergens in Zwartberg mochten fietsers niet verder door, en volgde ik braaf de omleiding voor fietsers. Om uiteindelijk uit te komen op een bouwwerf onder de brug van de E314.

Einde van de fietsersomleiding?

Hier kwam zowaar een fietser uit!
Nu wist ik het toch even niet meer. Google Maps was geen hulp, en bordjes stonden er ook niet meer. Toen kwam er toch wel een oudere man uit dat paadje gefietst! Ik vroeg dan maar onnozel de weg.
- "Waar moet ge naartoe?"
- "Naar Leuven" (we gaan nu niet moeilijk doen over Erps-Kwerps)
- "Weet ge wel dat ge hier in Zonhoven zit, en naar ginder is het naar Waterschei!"
- (Dit schiet niet op)
- "Voor Leuven moet ge de autosnelweg nemen, die loopt hierboven"
- "Dat gaat niet, ik ben met de fiets, die daar. Vanwaar komt gij dan gefietst?"
- "Awel, van die weg hier."

Oké, door het donkere bos probeerde ik op het asfalt te blijven, ik reed nog aan de achterkant van een voetbalterrein voorbij, en kwam dan zowaar in de bewoonde wereld terecht.
Google Maps mocht het weer overnemen. Dat liep niet altijd van een leien dakje, want af en toe zat ik op auto-only wegen, maar ja.

Batterij 1 was op na 52 km, en ik had er nog 52 te gaan. Omdat ik de indruk had dat de andere batterij niet zo ver ging gaan (en ik nu een goede uitvlucht had om niet meer hard op de trappers te mogen duwen, met de gescheurde trapboom!!) wipte ik rond 22u nog een kebabzaak binnen voor een pizza calzone en wat elektriciteit. Mijnheer Turk had het eerst niet begrepen toen ik vroeg of ik de batterij kon laden "No batteries!", maar toen ik de stekker toonde, begreep hij dat ik wou laden, en toonde een stopcontact. So far so good, tot mevrouw Turk me een half uurtje later streng toesprak dat ze normaal geen batterijen laden, wel een gsm of zo, maar geen "zware batterijen". Ik zei dat ik zou bijbetalen en mevrouw ontspande al een beetje. Google leerde me intussen dat het opladen van een fietsbatterij toch wel 10 cent zou kosten. Oké, dat was op een Nederlandse site, en onze Belgische elektriciteit zal wel duurder zijn, maar de batterij was op 45 minuten ook niet helemaal opgeladen, dus vond ik 1 euro wel een fair bedrag. Mevrouw Turk keek weer een beetje zuur, maar liet me toch gaan.

Het regende nog steeds, en met de sterke rukwinden waagde ik me niet op het moordstrookje dat fietspad heet, en koos voor de rijbaan, waar ik zonder problemen eens een meter opzij kon worden gewaaid. Bijkomend voordeel van dit onvoorspelbare rijgedrag is dat auto's me steeds op eerbiedwaardige afstand inhalen.

Om 23u30 draaide ik dan eindelijk onze straat in. Héhé.
Home sweet home, het was een fijne dag.



zondag 2 december 2018

Claim the Climate

Het moet al heel belangrijk zijn, vooraleer iets of iemand me zo ver krijgt om me vrijwillig in een mensenmassa te storten, met risico op geluidsoverlast en files.
Maar kom, voor Claim the Climate moet het deze keer! En eigenlijk viel het nog best wel mee, ik heb de oordopjes niet bovengehaald.

Voor elke deelnemer aan de klimaatmars wordt een vierkante meter bos aangeplant, dus ik dacht alvast het goede voorbeeld te geven, en plantte een boom op de WAW.

Aan Erps-Kwerps station hebben we nog een hele tijd gewacht op de groep die vanuit Leuven en Hasselt zou komen, maar omdat het al erg laat werd, zijn we uiteindelijk maar doorgereden.
Na de nodige drukte bij de start werd het uiteindelijk best gezellig. De fietsersgroep bleek een bont allegaartje te zijn van alle mogelijke soorten fietsen, lig- en bakfietsen, tandems, steps, enz.

En toen we uiteindelijk aan het Jubelpark aankwamen... mochten we niet meer binnen, want het was vol! "Way too many!" werd ons gezegd.

Het was leuk geweest. Tijd om de boom te demonteren (voor die de WAW kapotscheurde, want er stond best veel wind) en in de regen naar huis te peddelen.

Boom en ik

donderdag 29 november 2018

De busstrook en zijn bewoners

Sinds 2006 werden heel wat busbanen in het Brussels Gewest opengesteld voor fietsers. Voor een Nederlander is dit ongetwijfeld een vreemd idee, maar de Belgische fietser is hier al blij mee. Het is alvast beter dan door auto's te worden genegeerd en van de baan gereden.

Voor een velomobielrijder in de stad is de busstrook een feest: een brede privé-rijstrook waar je de stilstaande file vlot kan voorbijzoeven. Af en toe passeert er een bus of taxi. De kruispunten zijn overzichtelijk (wel altijd opletten voor de rechtsafdraaiende wagens natuurlijk), maar de vele verkeerslichten is de prijs die je betaalt voor veiligheid.

Mijn mede-busstrook-bewoners en ik zijn hoffelijk tegen mekaar.
Ik blijf uit de dode hoek van de bussen (ik kan immers niet opzij springen of me op het trottoir gooien, zoals een gewone fietser wel zou kunnen als het moet), en probeer me er niet koste wat kost tussen te wringen om op het opstelvak voor fietsers te geraken (of toch niet altijd :-)).

De buschauffeur die vandaag mijn pad kruiste, was écht wel heel attent! Bijna aan het Meiserplein week hij even naar links uit, naar de rijbaan voor de filerijders, om me door te laten. Hij vertraagde zelfs even tot ik de bus voorbij was. Wat een schatje!

Ter informatie nog wat verkeersregels over fietsen op de busstrook:
  • Je mag als fietser enkel op de busbaan als dit is aangegeven met het verkeersbord van een busstrook met een fietssymbool. (Niet alle busstroken komen in aanmerking. Ze moeten langs huizen lopen, dus niet in het midden van de weg en mogen tegelijkertijd geen trambedding vormen. In Vlaanderen moet een busstrook ofwel minder dan 3,5m of meer dan 4,5m breed zijn om eventueel fietsers toe te laten)
  • Een bus mag de fietser voorbijrijden. 
  • De fietsers mogen niet met twee naast elkaar rijden.
Let op! Niet op alle busstroken is fietsen toegelaten

Opstelvak voor fietsers en bestuurders van tweewielige bromfietsen


zaterdag 27 oktober 2018

Meiserplein alweer omgetoverd tot parking

Ik weet het, in mei schreef ik al eens over de Meiser deadlock, maar deze week was het gewoon nóg erger.

De Reyers-Centrumtunnel was gesloten omdat er een probleem was met de camerabewaking. Daardoor werd het Meiserplein helemaal overspoeld met auto's, en ontaardde in één grote parking.

Een handvol politieagenten probeerden tevergeefs de knoop te ontwarren. Voetgangers laveerden tussen gestrande trams en auto's, terwijl de automobilisten gewoon ook uitstapten om rond te kijken of er in de verte al hoop was.

En dan komt zo'n blauwe banaan nog een beetje moeilijk doen en zich ertussen wringen. Schande.