zaterdag 15 september 2018

Aantal ligfietsen is verdubbeld!

Allez, die van mij toch.

Bijna drie jaar bleef ik trouw aan mijn ene WAW, maar ja, op de duur wil een mens wel eens iets anders.

Na mijn ervaringen op twee wielen tijdens het Moeder-dochter-reisje en het Dochter-moeder-reisje begon het erg te kriebelen om er een tweewieler bij te kopen.
En zeker toen dochterlief aangaf nog wel een ligfietsreisje te willen doen én we qua beenlengte niet teveel schelen, was er weer een drempel genomen. Het zou immers niet míjn fiets zijn, maar ónze fiets. Afijn, dat dacht ik toen nog...

Even rondgekeken op tweedehands sites, en al snel viel mijn oog op een prima Challenge Mistral, nog van de eerste eigenaar (die er veel reizen mee had willen doen, maar door omstandigheden  was de fiets blijven stilstaan in de garage na één reis).
Een Mistral is niet de recentste of snelste fiets, maar mijn dochter was er bij haar eerste ligfietsritje erg enthousiast over. De tweedehands fiets was zo goed als nieuw, met schijfremmen, spiegel, Radical Design tassen, dus ongeveer klaar om op reis te vertrekken!

De zaak was snel beklonken, en toen lag mijn nieuwe aanwinst al in de auto.
Thuis keurde Zoë de fiets. Hmm, een standaard moest er zeker nog op, en een hoofdsteun ook. Verder was ie oké.

En toen ging het snel. De plannen voor het ligfietsreisje met haar vriend werden al snel concreet. De Mistral zou meegaan op de trein naar Dordrecht, en daar zou haar vriend dan ook een Mistral huren. Route uitgestippeld door Zeeland, enkele nachten Vrienden-op-de-Fiets geboekt, en voor ik het wist... stonden ze klaar om te vertrekken aan het station van Leuven, om 6u30 's morgens.


Daar gaan ze. Dag kindjes! Dag fiets!

De komende dagen kan op deze blog wel eens een bericht verschijnen van een gastschrijfster.

En heel misschien... mag ik later ook wel eens op haar ligfiets rijden.

vrijdag 14 september 2018

Dochter-moeder-reisje

27-30 augustus 2018

Eigenlijk was het de bedoeling om mijn dochter een paar dagen gezelschap te gaan houden in Zeeland samen met mijn moeder, maar de plannen van de dochter veranderen sneller dan de wind, dus die was er uiteindelijk niet bij.

Alweer een moeder-dochter-reisje dus, maar nu omgekeerd! Uiteraard ligfietsen: bij M5 in Middelburg zou ik er eentje huren. Ik was wel zo verstandig om mijn 85-jarige moeder niet op een ligfiets op pad te sturen, voor haar een gewone elektrische fiets. Ze overwoog om een andere elektrische fiets te kopen, en wou graag eens op prospectie.

Maandagnamiddag reden we op het gemak richting Middelburg. Nog even een fietswinkel binnengestapt, rondgekeken, en een interessante uitleg gekregen van de vriendelijke meneer, ook al kon hij wel weten dat we geen fiets gingen kopen daar. De dutch id infinity zag er gelikt uit, enkel de instap was wat te hoog. De verkoper raadde ons aan nog een maand te wachten op het nieuwe model, als de beurzen gepasseerd zouden zijn. Ben benieuwd!

Dinsdagochtend reden we dan naar M5 Ligfietsen. Ook hier was de keuze weer beperkt door mijn beenlengte: het zou de City Cruiser worden. Comfortabel model, groot achterwiel. Spijtig genoeg waren de versnellingen nogal stroef, maar de fiets bolde wel goed!
Dat zal zeker ook aan de dunne bandjes gelegen hebben, en na 12 km reed ik (voor de eerste keer) plat. Zoals sommigen wel weten, heb ik een hartsgrondige hekel aan banden vervangen.
Mijn moeder was toch al op weg met de auto naar de fietsenwinkel 1,5 km verderop om een E-bike te huren, dus ging ik maar te voet tot daar.

Helaas waren de huurfietsen allemaal al verhuurd, dus gingen we (na het vervangen van de band) weer 2 km verder naar Dishoek. Tegen dat mijn moeder haar huurfiets was afgesteld en we weer konden vertrekken, zag ik dat... de band weer plat stond. Geen probleem, want we stonden bij de fietsenwinkel! Helaas was het maatje van de band te exotisch, en moest de kapotte band worden geplakt. Dat deden ze, en ik betaalde. (Schandalig misschien, maar als het dan weer mis zou gaan, kon ik alvast niet denken dat ik het verkeerd gedaan had)

Daarna konden we eindelijk genieten van een mooie fietstocht langs de kust van Walcheren.



De volgende dag waren we klaar om op de fiets te stappen, en toen zag ik dat de achterband wéér plat stond! Een reserve band had ik niet meer, en ik was het beu! Ik wou met de ligfiets in de auto terug naar M5 in Vlissingen, maar daarvoor moest ik eerst de auto gaan halen in Dishoek. Normaliter was het een kleine4 km van het hotel, maar als Google Maps kuren heeft (of de gebruikster onbedoeld op een verkeerd knopje duwt) kan de route wel eens langer uitvallen:

Na 10 km was ik eindelijk aan de auto geraakt, en kon ik terug naar het hotel om de M5 in te laden. Zo, weer naar Middelburg, de band laten vervangen en een nieuwe reserveband mee.

Ik had een route via knooppunten uitgestippeld, en vond een goede techniek om deze bij de hand te hebben:

Als backup had ik de gpx-file gedownload, zo kon ik bij vergissingen toch nog kijken waar we zaten en terug op het juiste pad geraken.

Het was een prachtige tocht, ook het binnenland van Walcheren is erg de moeite. Niet zo toeristisch als de fietspaden aan de kust (vermijd Domburg!), maar minstens zo mooi. Een stukje van de route ging offroad, over een smal paadje van hakselhout dat een paar rechte hoeken maakte. Ik had al mijn concentratie nodig om me recht te houden. Toen ik op het einde stopte en keek waar mijn moeder bleef, zag ik niets. Oei. Ik reed dan maar een stukje terug, en daar kwam ze al aangewandeld met de fiets aan de hand. "Toch niet gevallen?". "O jawel!" De gehuurde E-bike was in een bocht nogal vooruitgeschoten, en op het hakselhout schoof het voorwiel weg. Gelukkig is mijn moeder van 85 jaar stevig gemaakt, en breekt ze niet zo snel. Gelukkig maar.




Dag drie was het prachtig weer. Na een mooie tocht moesten we uiteindelijk nog reppen om de fietsen op tijd binnen te brengen. Eerst langs Dishoek voor de E-bike, en dan terug naar Middelburg, mijn moeder met de auto en ik met de M5. Fijn dat mijn moeder nog zo vlot met de auto rijdt, anders was dit allemaal niet mogelijk geweest.


zondag 26 augustus 2018

Weer op twee wielen

Het E-triken de vorige dag was leuk, maar Zoë en ik vonden het op 2 wielen toch nog fijner, en dus kozen we weer voor een tweewieler. Zelf wilde ik graag een onderstuur proberen, dat werd een Nazca Explorer. Zoë kreeg uiteindelijk terug een Challenge Mistral, maar een ander exemplaar dan op dag 1. De beenlengte kon daarbij nog iets korter, maar anderzijds was er geen neksteun.
Omdat we onderweg wel eens wilden wisselen, kreeg ik twee sleuteltjes mee om de afstand van de trapas te kunnen aanpassen.

Na al het gesleutel toch maar vertrokken. Het viel niet mee, de ketting (van beide fietsen) was erg lang, en door het verzetten van de trapas plooide de ketting dubbel aan de achterderailleur, als we naar de hoogste versnellingen schakelden. Toch maar doorgefietst in de wind.

De noordkant van Dordrecht hadden we nog niet gezien, dus ging het die richting uit. We planden een picknick aan het water. Het strand zou wat te ver zijn, en ik stippelde een route uit naar een Jumbo om inkopen te doen (vooral "witte puntjes" en boter!) en vandaar naar De Merwelanden, een restaurantje aan een klein meer, waar we ook wel leuk zouden zitten.
Onderweg viel mijn Google Maps even uit (op verkeerd knopje geduwd zeker) en wou Zoë wel gidsen, snel de Merwelanden ingetikt en ze reed al voorop.

Aan een lang stuk naast de autosnelweg gekomen (al vroeg ik me al lichtjes af waarom we daar waren), wilde Zoë wisselen, en haalde ik de sleuteltjes boven. Trapas korterbij gezet, en wisselen van fiets dus. Dat ging behoorlijk goed, dochterlief was direct weer weg op de onderstuur-Nazca!
Tot op het moment dat ik een luide gil achter me hoorde, en Zoë de graskant in donderde. Oeps.
Na de eerste schrik bleek de schade beperkt tot wat schaafwonden. Ze stapte de fiets weer op, maar zei "er is iets mis met het stuur". Inderdaad, het stuur was helemaal naar onderen gedraaid. Gelukkig had ik de sleuteltjes en kon ik het weer goedzetten!

Intussen toch maar op de kaart gekeken, en toen bleek dat we 9 km uit de richting zaten. Er is dus een verschil tussen "Merwelanden" en "De Merwelanden" voor Google Maps...
We wisselden weer van fiets (nog even bijgesleuteld, dat was ik nu toch al gewoon) en fietsten gezwind de brug op, we staken zelfs 2 jonge gasten voorbij op hun gewone fietsen. Zeg nu niet dat je met een ligfiets niet bergop kan fietsen!

Langs een mooi paadje door het groen kwamen we uiteindelijk aan De Merwelanden. Speeltuin, picknicktafels, water, en vooral... koffie. Eerstewerk een bekertje gaan halen, en dan konden we picknicken. De kaas en hesp die we van de ontbijttafel hadden meegenomen waren heerlijk gechambreerd. De zwetende kaas werd tussen een wit puntje geduwd en smàààkte! Nog een slok drinkyoghurt erachteraan, zalig toch.


Zoë had vooral oog voor de eenden.
Ik deed liever een middagdutje.
Na het eten nog even naar de speeltuin, waar een zip-lijn steeds stilviel net boven een vijvertje. Met wat acrobatische toeren (of een handje hulp) lukte het wel om zonder natte voeten weer op het droge te geraken.

Dan was het écht hoog tijd geworden om te vertrekken, want we moesten op tijd weer thuis zijn. Nog een half uurtje rijden. Toen we vertrokken begon het al te druppelen, en even later zaten we in een wolkbreuk. Even geschuild onder een brug, maar dan toch weer vertrokken. Het regende harder en harder. Zoë meldde dat haar iPhone daar niet tegen kon. Ik zei dat ze hem dan maar even onder haar regenjas in haar truitje moest steken, het was niet meer zo ver.

Ik vroeg nog of ze de GPS nog wel hoorde zo.
"Ja hoor! Mijn borsten wijzen me de weg."
Druipnat leverden we de ligfietsen weer binnen, en dan snel de auto in naar huis. Het was een geweldige vakantie met mijn superdochter!

maandag 20 augustus 2018

Mama! Een kast!

Dag 2 in Dordrecht: zoals gepland gaan we vandaag elektrische trikes huren.

Voor mij staat een Scorpion E-Trike klaar, en Zoë krijgt een Azub trike met Copenhagen Wheel. De prachtige, rode smartie in het achterwiel verandert een gewone fiets in een E-bike (of -trike). Het elektrische wiel wordt bediend via de bijhorende app.

Het belooft vandaag stormachtig weer te worden, dus trekken Zoë en ik onze moeder-dochter-regenjasjes aan (identiek hetzelfde, het moest maar niet zo'n leuk model zijn) en gaan op stap richting het Nationaal Park De Biesbosch.

Het is relaxed rijden in vergelijking met gisteren: geen evenwicht te bewaren op drie wielen, het gaat lekker vooruit met de elektrische ondersteuning, we hebben allebei een achteruitkijkspiegel, en de draaicirkel is kort!

Al snel komen we toe aan het veer van de Kop van 't Land, waar we onmiddellijk kunnen oprijden. Na een babbeltje met een koppel wereldreizigers met baby in de fietskar en potje op de bagagedrager, staan we aan de Biesbosch.

We volgen de fietsknooppunten door de Noordwaard Polder richting Werkendam, waar we een hapje eten. Mooie asfaltpaden, veel bruggen, water en groen. En wind.

Op de terugweg volgen we meer de zuidelijke kant van de Noordwaard Polder, en dan plots, in de middle of nowhere, hoor ik Zoë achter me roepen: "Mamaaa!!! Er is een kast!".
Ik dacht even dat ik het fout begrepen had, maar nee.

Tot mijn grote verwondering staat daar inderdaad een eenzame kast langs de weg, met allerlei spulletjes te koop ten voordele van het goede doel (Mercy Ships): huisgemaakte jam, oorbellen, schalen, en een leuk setje glazen en fles in 100% gerecycleerd glas, Zoë was er direct gek op.
Helaas is niet elke bezoeker even eerlijk, aan de kast hing dan ook de eufemistische boodschap:"Lieve mensen, hartelijk dank dat u ons goede doel wilt steunen door deze producten te kopen. Helaas wordt er wel eens vergeten te betalen. Jammer, want dit gaat ten koste van de hulpbehoevende mens in Afrika".
Wij doen natuurlijk gewoon onze centjes in het vastgetapete kluisje, en binden de goodies vast op de fiets, en de jam in mijn rugzakje.


Verderop kruipen we even op een uitkijktoren en genieten van het uitzicht. Veel water en dreigende wolken.

De hemelsluizen gaan open, maar gelukkig houdt de kartonnen doos het uit. Vlak voor we weer op het veer stappen aan de Kop van 't Land is er nog tijd voor een bord poffertjes in de Brabantse Biesbosch, waar de harige kippen en hanen vrij rondlopen tussen de tafeltjes.

Net voor 17u leveren we onze trikes weer in. We kunnen nog een half uurtje gaan shoppen denken we, en parkeren snel kortbij het centrum. En dan blijkt dat het donderdag koopavond is, en de winkels tot 21u geopend zijn. We rennen om 19u30 nog snel door de Primark, maar dan moeten we echt vertrekken.

Eerst inchecken in hotel De Watertoren: de ándere oude watermolen van Dordrecht! Dit hotel is veel kleinschaliger dan Villa Augustus, waar we gisteren logeerden. We hebben het geluk om kamer 6 te krijgen: de hoogste kamer. Het koepelvormige plafond is eigenlijk de bodem van  het oude betonnen waterreservoir, uniek! Door de kleine ruitvormige raampjes hebben we een prachtig uitzicht over de omgeving. En heel attent van het hotel, er ligt een oude verrekijker klaar op het nachtkastje om rond te loeren.


Even opfrissen, en dan rijden we naar het vegetarische restaurant De Kop van 't Land, waar ons een feestelijk menu wacht. Smakelijk!

woensdag 15 augustus 2018

Moeder-dochter-reisje

Ik wou het al lang eens doen, een (kort) reisje met mijn grote dochter. Ineens werden de plannen concreet en vertrokken we voor drie dagen ligfietsen naar Dordrecht!

Waarom ligfietsen? Tja. Watersport was ook nog een ideetje, maar ik vond zo niet direct iets. En Zoë vond het ook wel een goed idee.

Waarom Dordrecht? Simpel, omdat de ligfietsverhuurwinkels niet dik gezaaid liggen. Even googlen, bekijken welke modellen ze verhuren, dan op de kaart kijken (een fijne omgeving met wat water en groen is mooi meegenomen) en een hotel boeken, zo simpel kan het zijn.

Eerst nog wat gaan shoppen, en 's middags gingen we dan naar Maia Dordrecht voor een eerste dagje ligfietsen. Voor Zoë was het de eerste keer, maar zelf ben ik ook een bijna-newbie op een ligfiets. Die 34.000 gereden kilometers in de WAW tellen niét mee als ligfietservaring, besef ik. En dat ene uurtje een paar jaar geleden ook niet echt.

Het was even zoeken voor een geschikte ligfiets voor onze niet-zo-lange benen. Voor mij werd een Flevobike GreenMachine bovengehaald (Ha! daar had ik drie jaar geleden al een uurtje op gefietst!), voor Zoë werd het een Challenge Mistral.

Na enkele pogingen zag ik haar humeur al dalen, maar op karakter probeerde ze het nog een keertje, en fietste dan mooi stabiel weg. Oké, we konden vertrekken!

Mijn smartphone deed dienst als GPS, en ik had al snel spijt dat ik mijn ligfietsers.be shirt niet bijhad. De zakjes vooraan (i.p.v. op de rug, zoals bij gewone fietstruitjes) zijn onontbeerlijk op een open ligger. Tja, het werd dan maar behelpen, gsm in de broek dus.

Omdat de ligfietsen voor 17u weer binnen moesten zijn, werd het een kort toertje van 22 km. Dat was zeker genoeg, want dochterlief had nog geen "ligvlees" gekweekt, en we moesten het nog twee dagen volhouden!

Dochterlief voelde zich al snel erg op haar gemak op de Challenge, de vering was de max, de kopsteun werd ook geapprecieerd, enkel jammer dat er geen achteruitkijkspiegel op stond. Dat had mijn GreenMachine dan weer wel. Ik vond het wel onhandig dat het stuur net niet helemaal vertikaal wegklapte, waardoor ik nog steeds wat achteruit hing als ik moest afstappen of manoevreren.
De fietspaden waren prachtig, het fietsen relaxed. Toen kreeg ik wel zin in een koffietje en kijk! De Theetuin!

Helaas.

Zoë had het intussen ook al gemerkt.

Deze steiger was niet meer in goede staat:
Nederland heeft dan wel goede fietspaden, maar cafeetjes zijn er toch minder dan in België. Uiteindelijk vond ik mijn koffie pas om 16u30 ergens in het centrum. In een veredelde frituur. En toen kreeg Zoë zin in een kroket, maar er was eigenlijk geen tijd meer. Maar we bestelden dan uiteindelijk tóch nog een kroket, snel opgesmikkeld voor de deur (terwijl ik het slot van de fietsen losmaakte), en we waren nog op tijd terug. Klokslag 17u brachten we de fietsen binnen bij Maia. Héhé.

Het ligfietsvirus had weer een extra slachtoffer gemaakt... (of twee).

Tijd om nog even te gaan shoppen en dan naar het hotel van Villa Augustus, gevestigd in de oude watertoren van Dordrecht. Vanuit onze kamer keken we uit over de prachtige moestuin van het hotel. Aan de andere kant kijkt het hotel uit op het Wantij, een waterweg die helemaal tot aan het oude stadscentrum van Dordrecht gaat. Je kan vanuit het hotel zelfs een boottochtje maken naar de oude stad, maar daarvoor waren we niet naar hier gekomen natuurlijk.


Na een beetje relaxen op de kamer gingen we dan te voet naar het centrum (met de auto geraak je daar toch nergens) om sushi te eten. Helemaal overeten zijn we dan via de oude haven teruggewandeld naar ons hotel. Morgen weer een dag, maar dan op drie wielen!






maandag 30 juli 2018

BBQ rit Limburgse Liggers

Zaterdag 28 juli was het weer zover: de jaarlijkse BBQ-rit van de Limburgse Liggers!

Om 6u20 bedje uit, want het was een dikke 70 km fietsen naar Hasselt voor de start van de rit om 10u. Het is altijd zalig 's ochtends langs de Demer richting Aarschot, ook al druppelde het af en toe een beetje, maar na al die hete dagen was dat helemaal niet erg.

Maarten ontving ons met lekkere koffie en chocoladekoekjes (deze laatste hadden misschien beter in de ijskast gestaan maar kom, ze waren om duimen en vingers af te likken, anders loop je er bij met chocoladevingers). Ik stak alvast een batterij in het stopcontact voor de terugweg, en dan konden we vertrekken (nadat het regenbuitje overgewaaid was).

We vertrokken met 5 velomobielen, 3 open liggers, 1 trike, 1 roeifiets en 1 hoe-moet-ik-het-zeggen? Johnny met zijn creatief uitgebouwde rolstoel was weer van de partij.

Na 3 km was het al tijd voor het bekende "Fietsen door het water" door de vijvers van De Wijers in Domein Bokrijk. Al blijft het uitzicht voor ligfietsers toch wel teleurstellend.

Het laatste half uurtje voor het middageten had ik de grootste moeite om wakker te blijven in mijn ligzetel in de zon, ik moet dringend eens leren om op tijd in bed te kruipen. Gelukkig geen accidenten gebeurd, maar ik zwalpte wel eens van links naar rechts. 

We stopten bij La Reine sucrée, een fiets-en wandelcafé in Houthalen-Helchteren. Lekkere quiche van het huis (al mocht het voor mij ietsje meer zijn). Voor de slow juices waren we helaas te vroeg, die waren nog niet gemaakt.

Na het middageten was de zon weer helemaal terug. Door de mooie Limburgse natuur en langs het Albertkanaal ging het terug richting Hasselt, waar we hartelijk ontvangen werden bij Maarten en zijn vrouw. Het zwembad lag al open, en was zelfs bijna té warm. De helft van de liggers werden zwemmers, het was heerlijk in het water. Balletje gooien, vangen of niet vangen, allemaal goed.

Dan was er nog een lekkere barbecue en heel aangenaam gezelschap, waardoor ik veel te laat terug in de fiets stapte voor de 72 kilometertjes naar huis. 
Zo kon ik nog genieten van de zonsondergang (ik heb de zon zien zakken in het Albertkanaal klinkt niet zo goed), maar daarna heb ik toch de wat grotere wegen genomen richting huis.
Weer een mooie dag gehad!


maandag 28 mei 2018

Meiser-deadlock

Deze ochtend was het weer goed mis.

In de Standaard las ik de verklaring:
"Vanmorgen is de volgende fase in de renovatie van de tunnels van het Reyerscomplex opgestart. De Meisertunnel richting Brussel is opnieuw open voor het verkeer, maar nu starten de werken in de Reyers-Montgomerytunnel in beide richtingen en in de Reyers-Meisertunnel richting E40. Die drie tunnels zijn dicht voor het verkeer."

Zelfs met de fiets was er geen doorkomen aan, dus moest ik uitstappen en Meiser te voet oversteken. Maar die paar minuutjes oponthoud verzinken in het niets bij wat die arme automobilisten moeten meemaken!