woensdag 15 augustus 2018

Moeder-dochter-reisje

Ik wou het al lang eens doen, een (kort) reisje met mijn grote dochter. Ineens werden de plannen concreet en vertrokken we voor drie dagen ligfietsen naar Dordrecht!

Waarom ligfietsen? Tja. Watersport was ook nog een ideetje, maar ik vond zo niet direct iets. En Zoë vond het ook wel een goed idee.

Waarom Dordrecht? Simpel, omdat de ligfietsverhuurwinkels niet dik gezaaid liggen. Even googlen, bekijken welke modellen ze verhuren, dan op de kaart kijken (een fijne omgeving met wat water en groen is mooi meegenomen) en een hotel boeken, zo simpel kan het zijn.

Eerst nog wat gaan shoppen, en 's middags gingen we dan naar Maia Dordrecht voor een eerste dagje ligfietsen. Voor Zoë was het de eerste keer, maar zelf ben ik ook een bijna-newbie op een ligfiets. Die 34.000 gereden kilometers in de WAW tellen niét mee als ligfietservaring, besef ik. En dat ene uurtje een paar jaar geleden ook niet echt.

Het was even zoeken voor een geschikte ligfiets voor onze niet-zo-lange benen. Voor mij werd een Flevobike GreenMachine bovengehaald (Ha! daar had ik drie jaar geleden al een uurtje op gefietst!), voor Zoë werd het een Challenge Mistral.

Na enkele pogingen zag ik haar humeur al dalen, maar op karakter probeerde ze het nog een keertje, en fietste dan mooi stabiel weg. Oké, we konden vertrekken!

Mijn smartphone deed dienst als GPS, en ik had al snel spijt dat ik mijn ligfietsers.be shirt niet bijhad. De zakjes vooraan (i.p.v. op de rug, zoals bij gewone fietstruitjes) zijn onontbeerlijk op een open ligger. Tja, het werd dan maar behelpen, gsm in de broek dus.

Omdat de ligfietsen voor 17u weer binnen moesten zijn, werd het een kort toertje van 22 km. Dat was zeker genoeg, want dochterlief had nog geen "ligvlees" gekweekt, en we moesten het nog twee dagen volhouden!

Dochterlief voelde zich al snel erg op haar gemak op de Challenge, de vering was de max, de kopsteun werd ook geapprecieerd, enkel jammer dat er geen achteruitkijkspiegel op stond. Dat had mijn GreenMachine dan weer wel. Ik vond het wel onhandig dat het stuur net niet helemaal vertikaal wegklapte, waardoor ik nog steeds wat achteruit hing als ik moest afstappen of manoevreren.
De fietspaden waren prachtig, het fietsen relaxed. Toen kreeg ik wel zin in een koffietje en kijk! De Theetuin!

Helaas.

Zoë had het intussen ook al gemerkt.

Deze steiger was niet meer in goede staat:
Nederland heeft dan wel goede fietspaden, maar cafeetjes zijn er toch minder dan in België. Uiteindelijk vond ik mijn koffie pas om 16u30 ergens in het centrum. In een veredelde frituur. En toen kreeg Zoë zin in een kroket, maar er was eigenlijk geen tijd meer. Maar we bestelden dan uiteindelijk tóch nog een kroket, snel opgesmikkeld voor de deur (terwijl ik het slot van de fietsen losmaakte), en we waren nog op tijd terug. Klokslag 17u brachten we de fietsen binnen bij Maia. Héhé.

Het ligfietsvirus had weer een extra slachtoffer gemaakt... (of twee).

Tijd om nog even te gaan shoppen en dan naar het hotel van Villa Augustus, gevestigd in de oude watertoren van Dordrecht. Vanuit onze kamer keken we uit over de prachtige moestuin van het hotel. Aan de andere kant kijkt het hotel uit op het Wantij, een waterweg die helemaal tot aan het oude stadscentrum van Dordrecht gaat. Je kan vanuit het hotel zelfs een boottochtje maken naar de oude stad, maar daarvoor waren we niet naar hier gekomen natuurlijk.


Na een beetje relaxen op de kamer gingen we dan te voet naar het centrum (met de auto geraak je daar toch nergens) om sushi te eten. Helemaal overeten zijn we dan via de oude haven teruggewandeld naar ons hotel. Morgen weer een dag, maar dan op drie wielen!






maandag 30 juli 2018

BBQ rit Limburgse Liggers

Zaterdag 28 juli was het weer zover: de jaarlijkse BBQ-rit van de Limburgse Liggers!

Om 6u20 bedje uit, want het was een dikke 70 km fietsen naar Hasselt voor de start van de rit om 10u. Het is altijd zalig 's ochtends langs de Demer richting Aarschot, ook al druppelde het af en toe een beetje, maar na al die hete dagen was dat helemaal niet erg.

Maarten ontving ons met lekkere koffie en chocoladekoekjes (deze laatste hadden misschien beter in de ijskast gestaan maar kom, ze waren om duimen en vingers af te likken, anders loop je er bij met chocoladevingers). Ik stak alvast een batterij in het stopcontact voor de terugweg, en dan konden we vertrekken (nadat het regenbuitje overgewaaid was).

We vertrokken met 5 velomobielen, 3 open liggers, 1 trike, 1 roeifiets en 1 hoe-moet-ik-het-zeggen? Johnny met zijn creatief uitgebouwde rolstoel was weer van de partij.

Na 3 km was het al tijd voor het bekende "Fietsen door het water" door de vijvers van De Wijers in Domein Bokrijk. Al blijft het uitzicht voor ligfietsers toch wel teleurstellend.

Het laatste half uurtje voor het middageten had ik de grootste moeite om wakker te blijven in mijn ligzetel in de zon, ik moet dringend eens leren om op tijd in bed te kruipen. Gelukkig geen accidenten gebeurd, maar ik zwalpte wel eens van links naar rechts. 

We stopten bij La Reine sucrée, een fiets-en wandelcafé in Houthalen-Helchteren. Lekkere quiche van het huis (al mocht het voor mij ietsje meer zijn). Voor de slow juices waren we helaas te vroeg, die waren nog niet gemaakt.

Na het middageten was de zon weer helemaal terug. Door de mooie Limburgse natuur en langs het Albertkanaal ging het terug richting Hasselt, waar we hartelijk ontvangen werden bij Maarten en zijn vrouw. Het zwembad lag al open, en was zelfs bijna té warm. De helft van de liggers werden zwemmers, het was heerlijk in het water. Balletje gooien, vangen of niet vangen, allemaal goed.

Dan was er nog een lekkere barbecue en heel aangenaam gezelschap, waardoor ik veel te laat terug in de fiets stapte voor de 72 kilometertjes naar huis. 
Zo kon ik nog genieten van de zonsondergang (ik heb de zon zien zakken in het Albertkanaal klinkt niet zo goed), maar daarna heb ik toch de wat grotere wegen genomen richting huis.
Weer een mooie dag gehad!


maandag 28 mei 2018

Meiser-deadlock

Deze ochtend was het weer goed mis.

In de Standaard las ik de verklaring:
"Vanmorgen is de volgende fase in de renovatie van de tunnels van het Reyerscomplex opgestart. De Meisertunnel richting Brussel is opnieuw open voor het verkeer, maar nu starten de werken in de Reyers-Montgomerytunnel in beide richtingen en in de Reyers-Meisertunnel richting E40. Die drie tunnels zijn dicht voor het verkeer."

Zelfs met de fiets was er geen doorkomen aan, dus moest ik uitstappen en Meiser te voet oversteken. Maar die paar minuutjes oponthoud verzinken in het niets bij wat die arme automobilisten moeten meemaken!



donderdag 24 mei 2018

Zondvloed

Terug aan het werk deze week, dus ook weer woonwerkverkeer. Met de waw uiteraard!
's Ochtends was het nog zonnig, maar 's avonds kwamen de voorspelde buien.

In Zaventem begon ik al nattigheid te voelen (en dat mag je letterlijk nemen). Ik ben dan even gestopt om de batterij wat hoger te zetten, maar ook daarna was de ellende nog lang niet gedaan. Toen het water boven het voetengat kwam, zat ik dus gewoon in bad. Drie keer heb ik een modderbadje mogen nemen.

Met een beetje regen is een velomobiel fijn.
Maar als de plassen meren worden, ben je beter af met een mountainbike.

Een natte samenvatting:


vrijdag 18 mei 2018

België is nog zo slecht niet!

18 mei 2018

De laatste rit van mijn Volvoboot-reis. Ik hoef geen "scenic" routes meer, en rij rechttoe rechtaan naar huis.

Maar als ik een wei met rare beesten zie, moet ik echt even stoppen.

Wat ziet er nog dwazer uit dan een lama? Een geschoren lama!
In Nederland zijn de verbindingen prima, zo passeer ik vlot langs de ring van Eindhoven. De fietsverkeerswisselaar aan de "Berenkuil" is de betere uitvoering van de tunneltjes van Kampenhout-Sas. Verder gaat het saai rechtdoor, en in Valkenswaard zijn er dan toch wat teveel verkeerslichten naar mijn zin.
Een klasje schoolkinderen reageert enthousiast als ik passeer, dat blijft altijd leuk.


Over de grens met België wordt het brede fietspad smaller, maar het blijft te doen. Gelukkig mag ik verderop langs het kanaal Bocholt-Herentals fietsen, en is het al tijd voor de eerste laadstop.
In Lekker Limburg hoort daar een cappuccino en kaastaart met vers fruit bij.

Het jaagpad langs het kanaal blijkt voor een deel afgesloten en ik moet een stuk omrijden, over mooie fietswegen in het groen weliswaar. En daarna weer tien km langs het kanaal Dessel-Kwaadmechelen.

Eens het Albertkanaal overgestoken in Kwaadmechelen, bevind ik me op bekend terrein en ruik mijn stal. Die route heb ik al vaker gedaan naar de ligfietstochten van de Limburgse Liggers. Het valt me op, België is nog zo slecht niet! Van Tessenderlo naar Averbode fiets ik door natuurgebieden, en vanaf Aarschot kan ik weer langs de Demer rijden.

Maar éérst nog een laatste laadpauze op een terrasje in Aarschot. Ik kan niet kiezen, dus neem ik een Omer én een pannenkoek.
Een half uurtje later stap ik voor de laatste sessie in de waw en scheur naar huis!










Eindigen in schoonheid

17 mei 2018

Ik sta moe op. Telkens weer in- en uitpakken, laadplekken zoeken, en alle stress door onnozelteiten eisen hun tol. Voor vandaag heb ik niet echt een route gepland, er is enkel het vaag idee dat ik toch een mooi stukje van de Veluwe moet zien. Onderweg kom ik knooppunten tegen, ik volg die even tot ze de verkeerde richting uitgaan, en verlies dan veel tijd met de anwb fietsrouteplanner. Als ik in de schaduw van een auto ga zitten om beter op mijn schermpje te kunnen zien, komen twee politieagenten bezorgd vragen of alles oké is. Zo lief!

De Veluwe is mooi. Ik maak wel teveel omwegen, en de fiets lijkt zwaar te trappen. Weer een probleem of ben ik gewoon moe? Na 45 km stop ik al voor een laadpauze. En dan krijg ik een idee. Ik ga op bedevaart naar de Posbank, bekend van de geweldige velomobiel-blog Mooi Geel Is Niet Lelijk. Een prachtig uitzicht, en daarna een geweldige afdaling over heerlijk asfalt. Beneden gekomen stop ik maar meteen voor het traditionele appelgebak (zo hoort dat bij Mooi Geel). Bij een cappuccino geniet ik van de prima WiFi en reserveer mijn allerlaatste hotel, 65 km richting België.

Genoeg omwegen gedaan, nu volg ik gewoon Google Maps. Of toch niet, want onderweg kom ik enkele keren dezelfde fietser tegen die me aanraadt de fietssnelweg naar Nijmegen te nemen. De verbindingen tussen de fietsroutes lijken bijna op- en afrittencomplexen van autosnelwegen, en ik verlies vaak tijd omdat ik weer de verkeerde afslag neem.
Het RijnWaalpad is een snelfietsroute tussen Arnhem en Nijmegen en werd op 3 juli 2015 geopend. Ik ben zwaar onder de indruk! Het filmpje is niet van mezelf, ik vond deze timelapse van ene Masayuki Akamatsu op youtube. Kijk en watertand:


In Nijmegen maak ik de avondspits mee, en zelfs op de brede fietspaden durft dat tot een beetje files te leiden. Op bijna alle kruispunten heeft de fietser voorrang. Dit is gewoon het einde. Nu nog de andere fietsers weghouden :-)

Mijn laatste hotel van deze vakantie blijkt een schot in de roos. De Brabantse Hoeve in Volkel is een authentieke boerderij, en ik heb het geluk in De Bedstee te mogen slapen. Zo knus! Mijn naam hangt zelfs op een tegeltje op de deur (van GDPR hebben ze hier nog niet gehoord). Vriendelijke mensen, de waw mag in de living slapen, en ik eet nog een lekkere aspergesoep met een blonde La Trappe erbij.

En morgen hoef ik alvast geen hotel meer te zoeken. Terug in mijn eigen bedje!

donderdag 17 mei 2018

Oeps... foutje

16 Mei 2018

Het miezert een beetje 's ochtends. Als ik vertrek hoor ik een slepend geluid onder de stoel. Ik stop en herschik de bagage. Oef, het geluidje is weg.
De Duitse wegen zijn glad, de fietspaden minder. Als ik weer een keertje “braaf” ben en op het fietspad rij, rammel ik door mekaar op een gruwelijk stuk boomwortels. Daarna hoor ik een schurend krakend geluid onder/achter de stoel, enkel als ik trap. Dit is niet oké. 

Ik stop en wil de staart eraf schroeven. Maar dan bedenk ik me, en besluit toch eerst naar de kettingrol onder het stoeltje te kijken. Alle bagage moet wel uit de fiets daarvoor. En ja, de as van de kettingrol is losgekomen, de schroef ligt ernaast. Oké, niks ernstigs dus. De stoel moet er ook nog uit. Deze flinke meid vijst alles weer vast. Hopelijk houdt het tot thuis. Ik doe nog een babbeltje met een man en zijn hond in mijn beste Pfaff-Duits, en laadt dan alles weer in.

Ik steek de Ems over, en dan ben ik in Nederland. Vandaag wil ik op tijd laden, en op 55 km stop ik in Exloo voor een broodje kroket.
Richting Giethoorn blijkt de voorziene route over een smal grintpad langs het water te gaan, en de vele tegenliggers nopen me een andere weg te zoeken. Ik passeer kilometers klinkerwegen, daarna een omleiding. Koeien op de weg. Even terug achteruit en geduldig wachten tot ze in hun wei gegaan zijn.
Er staat een strakke wind, en ik besluit om mijn vlag eraf te halen, want de vlaggenstok zwiert zo erg heen en weer dat ik schrik heb dat er iets kapotgaat.  

Het natuurgebied Dwingelderveld is onverwacht mooi! Gladde asfalt en prachtige zichten. Als ik het bos uitfiets zie ik een bord “Koffiestop”. Ik ga onmiddellijk in de remmen. Het huisje met zeteltjes en salontafel ademt gewoon gezelligheid, overal  staan kippendecoraties. Een vriendelijke man en zijn kameraad, allebei met een hoed op, zitten relaxed te babbelen. Het stopcontact staat klaar voor fietsers. Ze hebben zelfs cappuccino én appeltaart!

Giethoorn: bereikbaar per WAW
Weer wat bijgeladen zet ik koers naar Giethoorn, het Venetië van Nederland. Ik moet even zoeken naar het oude centrum, maar mijn geduld wordt beloond, met de waw neem ik de fietsroute over alle smalle bruggetjes, het is net Bokrijk!
Tijdens het avondeten boek ik een hotel 36 km verderop. Het is nog heerlijk rijden in de avondzon. Ik zie een ooievaar vlak naast me opvliegen, wat verder probeert een windsurfer te starten uit het water… het is genieten. In Genemuiden is er een onverwachte veerboot op mijn pad, maar die vaart gelukkig nog. Een beetje getroebleerd door het glas rode wijn en de volle blaas (in combinatie met de klinkerstraten) rij ik een extra rondje in Zwartsluis. 

Maar we hebben weer iets bijgeleerd vandaag: bij het boeken van een hotel, letten we niet enkel op de prijs en de afstand tot de plaats waar we ons bevinden, maar we kijken ook naar de bereikbaarheid per fiets. Een hotel op de autosnelweg is niet zo interessant.

Snelweghotel: minder bereikbaar per WAW
Ik geef Google Maps het adres “Rijksweg N50 3, Zalk”. Daar aangekomen is er geen hotel te zien. Ik begin te beseffen dat het een snelweg-hotel is, en dat ik er 10 km vandaan sta. Ik telefoneer naar het hotel, en gelukkig kan de receptioniste me een straat in de buurt geven, van waaruit ik een veldweg kan inslagen, langs een slagboom fietsen en zo aan het hotel geraken. Oef,  ingecheckt. De ingang is aan de achterkant zeggen ze me, ik kan de fiets daar wel binnenzetten. Hm. Twee deuren, die automatisch dichtvallen, op 2 meter van mekaar. Het is een uitdaging om daar in mijn eentje de waw binnen te krijgen, maar het lukt uiteindelijk toch. En dan komen er een paar Russische gasten aan. Die had ik wel kunnen gebruiken om de deur open te houden…

Het is al 22u, ik bel even naar huis en overloop nog de filmpjes, maar kruip dan in bed, want de WiFi is niet vooruit te branden. 

De volgende ochtend zijn de bouwvakkers al vroeg vertrokken, en blijkt de WiFi prima!