donderdag 24 mei 2018

Zondvloed

Terug aan het werk deze week, dus ook weer woonwerkverkeer. Met de waw uiteraard!
's Ochtends was het nog zonnig, maar 's avonds kwamen de voorspelde buien.

In Zaventem begon ik al nattigheid te voelen (en dat mag je letterlijk nemen). Ik ben dan even gestopt om de batterij wat hoger te zetten, maar ook daarna was de ellende nog lang niet gedaan. Toen het water boven het voetengat kwam, zat ik dus gewoon in bad. Drie keer heb ik een modderbadje mogen nemen.

Met een beetje regen is een velomobiel fijn.
Maar als de plassen meren worden, ben je beter af met een mountainbike.

Een natte samenvatting:


vrijdag 18 mei 2018

België is nog zo slecht niet!

18 mei 2018

De laatste rit van mijn Volvoboot-reis. Ik hoef geen "scenic" routes meer, en rij rechttoe rechtaan naar huis.

Maar als ik een wei met rare beesten zie, moet ik echt even stoppen.

Wat ziet er nog dwazer uit dan een lama? Een geschoren lama!
In Nederland zijn de verbindingen prima, zo passeer ik vlot langs de ring van Eindhoven. De fietsverkeerswisselaar daar is de betere uitvoering van de tunneltjes van Kampenhout-Sas. Verder gaat het saai rechtdoor, en in Valkenswaard zijn er dan toch wat teveel verkeerslichten naar mijn zin.
Een klasje schoolkinderen reageert enthousiast als ik passeer, dat blijft altijd leuk.


Over de grens met België wordt het brede fietspad smaller, maar het blijft te doen. Gelukkig mag ik verderop langs het kanaal Bocholt-Herentals fietsen, en is het al tijd voor de eerste laadstop.
In Lekker Limburg hoort daar een cappuccino en kaastaart met vers fruit bij.

Het jaagpad langs het kanaal blijkt voor een deel afgesloten en ik moet een stuk omrijden, over mooie fietswegen in het groen weliswaar. En daarna weer tien km langs het kanaal Dessel-Kwaadmechelen.

Eens het Albertkanaal overgestoken in Kwaadmechelen, bevind ik me op bekend terrein en ruik mijn stal. Die route heb ik al vaker gedaan naar de ligfietstochten van de Limburgse Liggers. Het valt me op, België is nog zo slecht niet! Van Tessenderlo naar Averbode fiets ik door natuurgebieden, en vanaf Aarschot kan ik weer langs de Demer rijden.

Maar éérst nog een laatste laadpauze op een terrasje in Aarschot. Ik kan niet kiezen, dus neem ik een Omer én een pannenkoek.
Een half uurtje later stap ik voor de laatste sessie in de waw en scheur naar huis!










Eindigen in schoonheid

17 mei 2018

Ik sta moe op. Telkens weer in- en uitpakken, laadplekken zoeken, en alle stress door onnozelteiten eisen hun tol. Voor vandaag heb ik niet echt een route gepland, er is enkel het vaag idee dat ik toch een mooi stukje van de Veluwe moet zien. Onderweg kom ik knooppunten tegen, ik volg die even tot ze de verkeerde richting uitgaan, en verlies dan veel tijd met de anwb fietsrouteplanner. Als ik in de schaduw van een auto ga zitten om beter op mijn schermpje te kunnen zien, komen twee politieagenten bezorgd vragen of alles oké is. Zo lief!

De Veluwe is mooi. Ik maak wel teveel omwegen, en de fiets lijkt zwaar te trappen. Weer een probleem of ben ik gewoon moe? Na 45 km stop ik al voor een laadpauze. En dan krijg ik een idee. Ik ga op bedevaart naar de Posbank, bekend van de geweldige velomobiel-blog Mooi Geel Is Niet Lelijk. Een prachtig uitzicht, en daarna een geweldige afdaling over heerlijk asfalt. Beneden gekomen stop ik maar meteen voor het traditionele appelgebak (zo hoort dat bij Mooi Geel). Bij een cappuccino geniet ik van de prima WiFi en reserveer mijn allerlaatste hotel, 65 km richting België.

Genoeg omwegen gedaan, nu volg ik gewoon Google Maps. Of toch niet, want onderweg kom ik enkele keren dezelfde fietser tegen die me aanraadt de fietssnelweg naar Nijmegen te nemen. De verbindingen tussen de fietsroutes lijken bijna op- en afrittencomplexen van autosnelwegen, en ik verlies vaak tijd omdat ik weer de verkeerde afslag neem.
Het RijnWaalpad is een snelfietsroute tussen Arnhem en Nijmegen en werd op 3 juli 2015 geopend. Ik ben zwaar onder de indruk! Het filmpje is niet van mezelf, ik vond deze timelapse van ene Masayuki Akamatsu op youtube. Kijk en watertand:


In Nijmegen maak ik de avondspits mee, en zelfs op de brede fietspaden durft dat tot een beetje files te leiden. Op bijna alle kruispunten heeft de fietser voorrang. Dit is gewoon het einde. Nu nog de andere fietsers weghouden :-)

Mijn laatste hotel van deze vakantie blijkt een schot in de roos. De Brabantse Hoeve in Volkel is een authentieke boerderij, en ik heb het geluk in De Bedstee te mogen slapen. Zo knus! Mijn naam hangt zelfs op een tegeltje op de deur (van GDPR hebben ze hier nog niet gehoord). Vriendelijke mensen, de waw mag in de living slapen, en ik eet nog een lekkere aspergesoep met een blonde La Trappe erbij.

En morgen hoef ik alvast geen hotel meer te zoeken. Terug in mijn eigen bedje!

donderdag 17 mei 2018

Oeps... foutje

16 Mei 2018

Het miezert een beetje 's ochtends. Als ik vertrek hoor ik een slepend geluid onder de stoel. Ik stop en herschik de bagage. Oef, het geluidje is weg.
De Duitse wegen zijn glad, de fietspaden minder. Als ik weer een keertje “braaf” ben en op het fietspad rij, rammel ik door mekaar op een gruwelijk stuk boomwortels. Daarna hoor ik een schurend krakend geluid onder/achter de stoel, enkel als ik trap. Dit is niet oké. 

Ik stop en wil de staart eraf schroeven. Maar dan bedenk ik me, en besluit toch eerst naar de kettingrol onder het stoeltje te kijken. Alle bagage moet wel uit de fiets daarvoor. En ja, de as van de kettingrol is losgekomen, de schroef ligt ernaast. Oké, niks ernstigs dus. De stoel moet er ook nog uit. Deze flinke meid vijst alles weer vast. Hopelijk houdt het tot thuis. Ik doe nog een babbeltje met een man en zijn hond in mijn beste Pfaff-Duits, en laadt dan alles weer in.

Ik steek de Ems over, en dan ben ik in Nederland. Vandaag wil ik op tijd laden, en op 55 km stop ik in Exloo voor een broodje kroket.
Richting Giethoorn blijkt de voorziene route over een smal grintpad langs het water te gaan, en de vele tegenliggers nopen me een andere weg te zoeken. Ik passeer kilometers klinkerwegen, daarna een omleiding. Koeien op de weg. Even terug achteruit en geduldig wachten tot ze in hun wei gegaan zijn.
Er staat een strakke wind, en ik besluit om mijn vlag eraf te halen, want de vlaggenstok zwiert zo erg heen en weer dat ik schrik heb dat er iets kapotgaat.  

Het natuurgebied Dwingelderveld is onverwacht mooi! Gladde asfalt en prachtige zichten. Als ik het bos uitfiets zie ik een bord “Koffiestop”. Ik ga onmiddellijk in de remmen. Het huisje met zeteltjes en salontafel ademt gewoon gezelligheid, overal  staan kippendecoraties. Een vriendelijke man en zijn kameraad, allebei met een hoed op, zitten relaxed te babbelen. Het stopcontact staat klaar voor fietsers. Ze hebben zelfs cappuccino én appeltaart!

Giethoorn: bereikbaar per WAW
Weer wat bijgeladen zet ik koers naar Giethoorn, het Venetië van Nederland. Ik moet even zoeken naar het oude centrum, maar mijn geduld wordt beloond, met de waw neem ik de fietsroute over alle smalle bruggetjes, het is net Bokrijk!
Tijdens het avondeten boek ik een hotel 36 km verderop. Het is nog heerlijk rijden in de avondzon. Ik zie een ooievaar vlak naast me opvliegen, wat verder probeert een windsurfer te starten uit het water… het is genieten. In Genemuiden is er een onverwachte veerboot op mijn pad, maar die vaart gelukkig nog. Een beetje getroebleerd door het glas rode wijn en de volle blaas (in combinatie met de klinkerstraten) rij ik een extra rondje in Zwartsluis. 

Maar we hebben weer iets bijgeleerd vandaag: bij het boeken van een hotel, letten we niet enkel op de prijs en de afstand tot de plaats waar we ons bevinden, maar we kijken ook naar de bereikbaarheid per fiets. Een hotel op de autosnelweg is niet zo interessant.

Snelweghotel: minder bereikbaar per WAW
Ik geef Google Maps het adres “Rijksweg N50 3, Zalk”. Daar aangekomen is er geen hotel te zien. Ik begin te beseffen dat het een snelweg-hotel is, en dat ik er 10 km vandaan sta. Ik telefoneer naar het hotel, en gelukkig kan de receptioniste me een straat in de buurt geven, van waaruit ik een veldweg kan inslagen, langs een slagboom fietsen en zo aan het hotel geraken. Oef,  ingecheckt. De ingang is aan de achterkant zeggen ze me, ik kan de fiets daar wel binnenzetten. Hm. Twee deuren, die automatisch dichtvallen, op 2 meter van mekaar. Het is een uitdaging om daar in mijn eentje de waw binnen te krijgen, maar het lukt uiteindelijk toch. En dan komen er een paar Russische gasten aan. Die had ik wel kunnen gebruiken om de deur open te houden…

Het is al 22u, ik bel even naar huis en overloop nog de filmpjes, maar kruip dan in bed, want de WiFi is niet vooruit te branden. 

De volgende ochtend zijn de bouwvakkers al vroeg vertrokken, en blijkt de WiFi prima!

dinsdag 15 mei 2018

Adrenalinejunkie

15 mei 2018

Vandaag wat stressmomentjes gehad, die ik zonder uitzondering allemaal aan mezelf te danken heb.

Het eerste uur verloopt erg vlot. Ik kan een stukje grote baan afsnijden, en de kleinere wegen zijn zelfs mooi en goed berijdbaar. Ik rij een heel stuk naast een rivier of kanaal, mooi. Maar dan hapert de Duitse machine. Mijn route wijst me naar een offroad weg (en daar doen we niet aan mee), dus ik ga de andere kant op. Om een tijdje later hopeloos in nog veel ergere hobbelpaden te belanden: grindwegen, karrensporen, single track, zelfs kasseien vind ik op mijn weg.

Nog niet helemaal uitgehobbeld kom ik aan een onmogelijk fietshekje, waar de man van de gemeentedienst net het fietsbordje komt schoonmaken met een borstel op een lange steel. Deutsche Gründlichkeit.

Ten zuiden van Bremerhaven moet ik de Wezer oversteken. Maar een gezellig café ben ik nog niet gepasseerd, en de kilometers tikken aardig aan.

Ik stop zelfs aan een mobilhome-standplaats met laadpaal, maar dan blijkt het enkel voor campingstekkers te zijn, fout model dus. Miserie miserie. Zuinigjes rij ik verder naar het veer, en hoor dan iets kletteren in mijn achterwiel. Ik stop uiteindelijk aan het veer. De boot is nog ver, dus ik schroef mijn achterste er alvast af. Als een volleerde garagist leg ik me op mijn rug om de schroefjes aan de onderkant los te schroeven (sorry, dat lukt me niet op de tast). De camionchauffeur achter me doet geen moeite om een handje toe te steken. Het gerammel blijkt veroorzaakt door de losgekomen kabel van het achterlicht. Mm, toch maar (laten) vastsiliconeren als ik thuis ben.
Ik stop de kabel weg, en schroef snel de staart weer op de waw voor de veerboot er is.
Nog 5 km aan de conditie werken met een platte batterij, en dan de beloning! Cappuccino met kaastaart.

Onderweg geniet ik van de vele rododendrons die overal in bloei staan. Dan is er één tuin die toch wel geweldig overdrijft. Het blijkt een rododendronkweker te zijn.
Rond het Zwischenahner Meer zijn er veel restaurants en hotels, maar het is me wat te mondain, en ik peddel lustig verder. Daarna kom ik op de "Kleinbahn-Wanderweg", in België zouden we dit een fietsostrade noemen. Je weet wel, een kaarsrechte fietsweg (meestal op een oude spoorlijn), regelmatig onderbroken door hekjes.
Het is lekker koel daar, ik geraak door de hekjes, de asfalt is niet te hobbelig, en het aantal oversteken blijft tamelijk beperkt. De kilometers vliegen erdoor, en voor de tweede keer vandaag rij ik de batterij leeg. Rond Friesoythe slaag ik erin om nog 10 km ongemotoriseerd rond te banjeren (o.a. dankzij een gesloten restaurant, een verkeerd ingegeven adres, en kuren van Google Maps die me een soort autosnelweg in tegenrichting wil opsturen). Uiteindelijk land ik alweer in een... McDonalds. Intussen is het 18u20. Ik wil nog een stukje rijden en google een hotel 40 km verderop. Dan blijkt dat ik voor 20u moet inchecken. Dat lukt niet. Ik reken uit, kies een hotel 27 km verder, laat de batterij 40 minuten laden, en vertrek om 19u05. Ik fiets me de ziel uit het lijf, en stuik om 19u58 binnen op het terras van het hotel, waar de gasten me een beetje verbaasd aankijken.

Eigenlijk... besef ik dat ik het gewoon leuk vind om de grenzen op te zoeken. Te kieskeurig zijn voor een café of restaurant, of nog niet willen stoppen na 50 km, of 's avonds per sé nog 27 km verder willen rijden i.p.v. een hotel korterbij te boeken.

Een blik op de landkaart leert dat we dichter bij huis komen. Nog drie dagen fietsen, en vrijdagavond thuis!


maandag 14 mei 2018

Safety First

14 mei 2018

Ik ben moe. Alweer te vroeg wakker geworden, en daarna nog een sessie bijgeslapen. De was moet worden opgevouwen, en op de een of andere manier heb ik moeite om terug georganiseerd te geraken.

Kasseien, nee bedankt.
Eens vertrokken vervloek ik de Duitse fietspaden in mijn rammelbak. Ik voel me (net zoals in België) een tweederangsburger als fietser. Het fietspad naast de grote baan zit vol hobbels van boomwortels. Als ik dan toch een mooie kleinere asfaltweg neem, gaat die na een tijdje zonder waarschuwing over in rammelend onverhard. Mijn toevallig gestrekte knie slaat door en doet zeer. Het onverhard verandert nu in Parijs-Roubaix-kasseien, en leidt door een kasteel, door het bos, naast het water. Heel mooi, maar ik kan er niet van genieten als ik dooreen gerammeld word. Ik draai de WAW 180° en zoek betere wegen op.

Soms neem ik de rijweg (heerlijke asfalt), ingespannen mijn spiegels in het oog aan het houden voor dreigende achterliggers, en de weg voor mij voor eventuele uitwijkmogelijkheden. Dit is niet leuk.

Safety First!
Aan de Einfelder See rij ik langs het strand. Een klas kinderen speelt in het zand en op een rots, allemaal met fluovestjes aan! Alles voor de veiligheid...
Uiteindelijk vind ik in Neumunster eindelijk eet- en laadgelegenheid. Ik kies het "Skandinavisches Frühstück". Heimwee?

Tussen Neumunster en Glückstadt is het weer heerlijk vlammen. Eerst heb ik prima landelijke wegen met goede asfalt, en daarna  een 70 km-weg. Omdat het vrij rustig is, voel ik me toch redelijk veilig op de rijbaan.

Een mooi kader
Ik heb het dakje van de waw op de neus gezet, maar moet het stevig vasthouden als een vrachtwagen me kruist, anders vliegt het weg. Het is bakken in de zon, en ik bedenk dat op deze wegen het kleedje wel even uitkan. Lekker decadent cruise ik in bikini tegen 37 km/h over Duitse wegen. Even voor Glückstadt zorg ik dat ik weer deftig ben, en kies een terrasje uit op het marktplein.

Dan gaat het naar de veerboot die me de Elbe zal overzetten. Ik rij de gigantische file auto's voorbij over het fietspad. Net vooraan gekomen, springt het licht op groen! Dat is timing. Er kunnen amper 40 auto's op de boot, de laatsten parkeren zich zelfs dwars om er nog op te kunnen. Ik heb medelijden met de mensen in de file.

Relaxed haspel ik de laatste 30 km af naar het geboekte hotel in Wingst. Ietsje chiquer, maar er was korting op vandaag. Ik heb een complete miscommunicatie met de hotelmedewerker omdat ik maar blijf switchen tussen Duits en Engels, en hij het ook niet meer weet. Maar het eten was lekker, en de waw heeft een vorstelijk plekje in de schuur. Meer moet dat niet zijn!




zondag 13 mei 2018

Er staat een WAW in de gang

13 mei 2018

Lange tijd lijkt het weer zo'n overgangsdagje te worden (Dat heb ik "altijd" als ik van het ene land naar het andere rij), maar uiteindelijk wordt het toch weer leuk!



De laatste 50 km in Denemarken volg ik een beetje route 8 (behalve als die me teveel richting onverharde wegen met krappe hekjes stuurt), een beetje een route die ik op routeyou vond, en een beetje mijn eigen zin.
Voor de ferry van Rødby naar Puttgarden moet ik eerst alle auto's voorlaten, voor de veiligheid. Ik lig dan maar wat in het zonnetje. Op de boot kan ik de batterij even bijladen. Gelukkig maar, want de eerste 30 km in Duitsland valt er niet veel te beleven.

Als ik over de Fehmarnsundbrücke rij, vraag ik me af of ik nu de pechstrook of het fietspad heb gekozen. Even verder blijkt het inderdaad de pechstrook te zijn, maar kan ik niet meer over de vangrail, sorry. Op het einde van de brug ben ik dan weer blij, want het fietspad eindigt op een nijdige draai tussen een poort, waar ik mogelijk een dik probleem zou gehad hebben.

In Heiligenhafen vind ik een uitstekend terrasje, lekker gegeten, maar helaas sluit de zaak vooraleer mijn batterij helemaal geladen is. Net op het moment dat ik mijn spullen aan het inladen ben, komt een buslading toeristen precies dààr instappen...
Gelukkig had ik alvast een hotel gereserveerd voor vanavond, dat scheelt weer stress.
De fietspaden zijn vaak goed breed, maar soms is het fietspad eerder een trottoir, maar o wee als je dan als fietser op de weg durft te rijden! De auto is hier overduidelijk koning.

Ik zoek vruchteloos nog een laadmomentje. Bij het eerste terras waar ik stop, beginnen wat keffers te blaffen en is mijn goesting direct over. Verder kom ik nog een dubieus campingcafé tegen. En daarna niks meer, behalve kilometers hobbelige offroad weg.

Voorzichtig probeer ik aan het hotel te geraken, maar als het weer offroad dreigt te gaan, ben ik het beu. Ik draai de andere kant op en even later sta ik voor een chique restaurant met "Rotary" op de deur. Snel mijn trui en schoenen aangedaan en met mijn batterij in de hand mijn beste Duits bovengehaald. Ik had al gegoogled "Kann ich meinen Akku aufladen" en dankzij de vriendelijke ober weet ik nu dat ik ein Steckdoze nodig heb. Een beetje gegenereerd besluit ik enkel een cappuccino te bestellen en kort te laden, het is niet meer ver. Maar ze zijn heel lief en geven me toch de kaart voor als ik toch iets wil eten. Omdat het terras vol is krijg ik een plekje op een verder gelegen terras (of was dat om die schooier uit beeld te krijgen?)

Ik bestel toch een Spätzle en een pint. En ze brengen zowaar nog een amuse-hapje! Gezellig in de avondzon gegeten, en dan kunnen we naar het "Gasthaus". Het is het goedkoopste hotel dat ik deze vakantie al gehad heb, maar het is geweldig! De WAW mag gewoon in de gang staan (dat stelden ze zelf voor). Morgenvroeg zijn ze er niet, maar ik moet de deur dan maar op slot doen en de sleutel in de bus gooien.
Op mijn vraag of ik een wasmachine kon gebruiken (het is tenslotte Moederdag voor iets), is het antwoord direct positief. De deur van de gemeenschappelijke keuken wordt opengetrokken, alwaar een jongeman in onderbroek naast de draaiende droogkast staat. Het blijkt een Poolse arbeider te zijn die hier enkele maanden aan het werk is.
De kamer is ruim en netjes, met zelfs een badjas en een lolly op het bed. De douches zijn wel gemeenschappelijk. Geen paniek, lieve echtgenoot, het zijn aparte douches met een slot op de deur, maar dus niet één per kamer.

Voilà! We kunnen proper aan de tweede vakantieweek beginnen.